W sobotę na leżajskich ulicach można było spotkać wiele młodych, roześmianych dziewcząt i chłopców z identyfikatorami na piersiach. Spacerowali po Leżajsku. Do Leżajska przyjechało wielu młodych z archidiecezji przemyskiej.
***
***
W niedzielę 13 kwietnia 2014 w Niedzielę Palmową odbyła się uroczysta msza św. z udziałem abp. Józefa Michalika. OBRZĘD POŚWIĘCENIA PALM - PROCESJA PALMOWA do Ołtarza polowego na Placu Targowym w Leżajsku.
Jorcajt, czyli 228 rocznica śmierci cadyka Elimelecha Weissbluma przypadła w niedzielę (23 marca 2014). Już w piątek Leżajsk zamienił się w sztel przypominający przedwojenne miasteczko. Na ulicach pełno chasydów w czarnych chałatach. Świętowali szabat. Rocznica śmierci cadyka w kalendarzu żydowskim wypada 6. miesiąca, jest to 21 adar 5774 roku.
W latach 70. XX wieku, kiedy zdecydowano się na budowę obecnie istniejącego browaru ulokowano zakład na obrzeżach miasta, w pobliżu Starego Miasta. Teren został włączony do miasta. Browar w Leżajsku (ul. II Armii Wojska Polskiego 5, obecnie ul. Chmielna 3) wybudowany został w latach 1972-1977.
W latach 70. ludzie wyjechali do Berlina na gruntowne przeszkolenie w zakresie technologii produkcji tego napoju. Pracę w Browarze znalazło wielu mieszkańców Leżajska i okolicznych wiosek.
Produkcję piwa rozpoczęto 2 stycznia 1978 roku. Pierwszym dyrektorem Zakładów Piwowarskich był Stanisław Boroń.
W 1992 r. browar wszedł w skład Zakładów Piwowarskich w Leżajsku, które jako jednoosobowa spółka Skarbu Państwa obejmowały również browar w Łańcucie, Janowie Lubelskim, Zaczerniu oraz wytwórnię pepsi-coli w Leżajsku. W 1997 roku Zakłady Piwowarskie w Leżajsku należące do Skarbu Państwa zostały sprywatyzowane i sprzedane.
Od 1999 roku Browar należy do spółki Grupa Żywiec S.A.
Znakomitej jakości ogromne złoża źródlanej wody bez konieczności jej uzdatniania zadecydowały o wybudowania w Leżajsku zakładu produkującego znakomity napój powstały ze słodu, wody i chmielu, poddany fermentacji alkoholowej przy użyciu drożdży.
Pierwsze wzmianki o warzeniu piwa w Leżajsku datują się na rok 1525, kiedy to król Zygmunt I Stary nadał miastu przywilej jego warzenia i zabronił „szynkować obce piwa i inne trunki”.
Pierwszy browar powstał przy leżajskim zamku. Liczne pożary i wojny doszczętnie niszczyły kolejne odbudowywane zakłady.
W 1657 roku, w wyniku zawieruchy wojennej browar zamkowy się spalił. Odbudowany cztery lata później, został ponownie strawiony przez ogień. W ówczesnych browarach, stosujących proste paleniska oraz dymowe suszarnie słodu, często dochodziło do zaprószenia ognia, kończącego się pożarem całego zakładu. Po serii pożarów browaru już nie odbudowano, a leżajscy piwowarzy kontynuowali pracę w browarach rolniczych, zlokalizowanych w okolicznych dobrach ziemskich.
Około 1899 roku powstał nowy browar fabryczny, założony przez III Ordynata Romana Potockiego. Pierwszym znakiem towarowym browaru był drukowany na etykietach herb Potockich. W 1901 roku dzierżawcą browaru w Leżajsku, został przedsiębiorca Feiwel Stollbach, który prowadził zakład do roku 1905. Browar działał aktywnie jeszcze w 1912 roku, zarządzany przez spadkobierców Stollbacha. I wojna światowa oraz kryzys gospodarczy spowodowały zamknięcie browaru w Leżajsku.
***
Historię browarnictwa światowego, proces produkcji piwa, eksponaty związane z piwowarstwem oraz kufle, etykiety i nagrody które zdobył leżajski browar można zobaczyć w Muzeum Ziemi Leżajskiej. W jednej z oficyn znajduje się Ekspozycja Browarnictwa.
***
Podczas III Giełdy Birofiliów zorganizowanej 8 sierpnia 2015 w Muzeum Ziemi Leżajskiej spotkali się miłośnicy piwa i miłośnicy oraz kolekcjonerzy gadżetów związanych z piwowarstwem, kolekcjonerzy kufli, szklanek, etykiet, podstawek pod kufle. Pan Adam Dąbek jest kolekcjonerem wszelkiej maści etykiet, kufli, otwieraczy do butelek, długopisów i różnych innych gadżetów piwowarskich. W swojej kolekcji posiada ok. 30 tysięcy etykiet z całego świata i około 1650 kufli polskich. Korzystając z jego unikatowych egzemplarzy Muzeum Ziemi Leżajskiej organizuje wystawy cykliczne. Na wystawie „Browary Świata” można było zobaczyć eksponaty z najodleglejszych zakątków świata – Afryki, Azji, Ameryki Południowej, Ameryki Północnej, Ameryki Środkowej, Australii i Nowej Zelandii, Europy, Karaibów, Melanezji, Polinezji. W tym roku jest organizowana wystawa "Browary Północnej Polski", w zeszłym roku "Browary Zachodniej Polski", w przyszłym roku będzie wystawa "Browary Wschodniej Polski". Pierwsza była wystawa "Browary Podkarpacia", potem "Browary Grupy Żywiec" Rafał Ciryt posiada również piękną kolekcję unikatowych etykiet i podstawek pod piwo. Rafał zbiera wszystko co związane jest z Leżajskiem.
***
Znakomitym mecenasem promującym Leżajsk był Mattheus Dietvorst - dyrektor Browaru w Leżajsku. Pamiętam świetny koncert holenderskiego zespołu ZWO De Makrele, który zorganizował Mattheus Dietvorst 6 czerwca 2008 roku w Muzeum Ziemi Leżajskiej, dając mieszkańcom Leżajska ogromną radość.
Zakłady Silikatowe przy ul. Fabrycznej 1 w Leżajsku powstały w przemysłowej części miasta. Zakład oddano do eksploatacji w 1962 roku. Był to kolejny zakład dający mieszkańcom Leżajska miejsca pracy. Kilka lat wcześniej wybudowano Leżajską Wytwórnię Tytoniu Przemysłowego oraz Spółdzielnię Przemysłu Ludowego i Artystycznego "Cepelia". Zakłady Silikatowe powstały na potrzeby wzmożonej industrializacji miasta i regionu. Okoliczne cegielnie, prymitywne i wyeksploatowane nie nadążały z produkcją materiałów budowlanych, nie zaspakajały popytu. Na zalesionym terenie Leżajska i wokół Leżajska znajdowały się duże złoża dobrej jakości piasku kwarcowego z krzemionką. Lasy stopniowo wycinano, a z piasku kwarcowego z domieszką palonego wapna produkowano białe cegły silikatowe oraz pustaki. Kilka lat później rozpoczęto budowę Zakładów Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego “Hortex", Fabrykę Maszyn, Zakładów 'Instal' oraz Zakłady Piwowarskie - Browar.
Przez wiele lat mieszkańcy Leżajska mieli możliwość robienia zakupów na Placu Balcerowicza. Nie ma już straganów. Zostały zlikwidowane. Przeniesiono je w inne, prawdopodobnie tymczasowo miejsce.
Zachęcam do przeczytania bardzo wartościowej książki autorstwa Sławomira Kułacza pt. ‘Wojskowa i wojenna korespondencja braci Lejów 1913-1917’.
Władysław, Stefan, Piotr i Jan Lejowie - czterej bracia z Gillershofu koło Leżajska zostali zwerbowani do 90. Pułku Piechoty i 34. Pułku Piechoty Landwery w Jarosławiu, a stamtąd trafili na front. Pisali listy do rodziny, matka pisała listy do swoich synów.
Bogata korespondencja rodziny Lejów przez wiele lat przeleżała na strychu. Została cudem uratowana przed zniszczeniem.
Sławomir Kułacz opracował korespondencję i wydał ją w formie książki, nadając jej wartość naukową, cenną dla historyków. Książka zawiera bogatą bibliografię, dokładny opis szlaków bojowych jednostek wojskowych braci Lejów i innych ciekawostek, szczegółowy opis zbioru pod kątem filatelistycznym, glosariusz (słowniczek terminologii i wyrażeń żołnierskich pojawiających się w opracowaniu), indeks nazw geograficznych, wykaz parafian z Giedlarowej poległych w latach 1914-1920. Posłużę się tutaj fragmentami przedmowy, którą napisał dr hab. Michał Baczkowski, prof. UJ:
Cytat:
Sławomir Kułacz podjął się trudnego zadania opracowania i opublikowania korespondencji rodziny Lejów spod Leżajska z czasu ich służby w c. k. armii oraz w niewoli rosyjskiej. Jego bohaterami są przedstawicielami nieźle wykształconej i dość zamożnej rodziny chłopskiej (Jan Leja występuje jako jednoroczny ochotnik, a więc po zdanym egzaminie maturalnym). Już sam język stosowany przez piszących skłania do refleksji. Widać wyraźne różnice w umiejętności władania pismem poszczególnych członków rodziny. Na ogół jest to jędrna polszczyzna, nie pozbawiona błędów ortograficznych, z licznymi wstawkami typowymi dla niemiecko-austriackiej terminologii wojskowej. Widać, że piszący, tak żołnierze, jak i ich rodzina, byli zaznajomieni z nowinkami technicznymi, o czym świadczą m. in. wzmianki o telefonie, czy też nalegania matki, by służący w wojsku syn wysyłał do domu telegramy. Z tekstu pierwszych kartek widać wyraźnie, że zmobilizowani żołnierze wierzyli, że wojna będzie krótkotrwała. Stąd też wynikało ich zainteresowanie przebiegiem prac polowych, rekwizycjami koni przez wojsko w rodzinnej wsi itp. Treść korespondencji początkowych tygodni wojny wskazuje na optymizm panujący wśród żołnierzy oraz na nie najgorsze zaopatrzenie w żywność i sprzęt. W rezultacie dominujące było przekonanie o rychłym zwycięstwie. W miarę przedłużania się wojny te naiwne nieco złudzenia powoli zanikły, co w samej korespondencji znajduje swoje odbicie w postaci krótkich komunikatów dotyczących jedynie stanu zdrowia oraz losu najbliższych. [...] Pomimo wszystkich ograniczeń związanych z analizowaniem korespondencji wojskowej, publikacja treści kartek pocztowych rodziny Lejów jest interesującym przyczynkiem do dziejów Polaków w mundurach armii zaborczych podczas I wojny światowej. Nie dowiadujemy się z niej, rzecz jasna, o wielkich wydarzeniach historii, tylko o problemach dotyczących mieszkańców galicyjskiej wsi w realiach Wielkiej Wojny. Ta mikrohistoria jest wszakże w wielu aspektach ciekawsza od publikacji kolejnych pamiętników ważnych niegdyś, a obecnie zapomnianych, mężów stanu. Niewątpliwie najważniejszym wnioskiem wynikającym z lektury będzie fakt, że wśród galicyjskich mieszkańców wsi były osoby, które nie tylko swobodnie władały piórem, ale także potrafiły przelać na papier swoje doświadczenia z lat Wielkiej Wojny. Publikowana korespondencja jest ważnym przyczynkiem do historii elit wiejskich lat 1914–1918, jej mentalności i sposobu postrzegania świata. Na przykładzie rodziny Lejów możemy poznać, w jaki sposób to środowisko przeżywało wydarzenia Wielkiej Wojny.
Leja Jan ur. 29 X 1888 - walczył jako Kadettaspirant z 12. kompanii c. k. 34. pułku piechoty Landwery poległ śmiercią bohaterską na polu chwały 10 VI 1916 roku koło Kopyli niedaleko Kołek nad Styrem na Wołyniu. Pochowany na zachód od Kopyli.
Leja Władysław Feliks ur. 15 V 1892 - Do wojska trafił w ramach ostatniego poboru przed wojną. W drugiej połowie sierpnia 1914 roku wziął udział w bitwie pod Kraśnikiem, walkach pod Lublinem, Krasnymstawem (34. Landwehr Infanterie Regiment). Trafił do niewoli rosyjskiej 4.09.1914 koło Krasnegostawu. Wrócił z niewoli rosyjskiej w 1918 roku. W okresie międzywojennym był radnym gminy Gillershof. Zm. 1.08.1971. Pochowany na Cmentarzu w Giedlarowej
Leja Stefan ur. 18 XII 1893 r Gillershof, Leżajsk - Przebywał na Węgrzech w Szombathely.
Leja Piotr Paweł ur. 29 VI 1896 - Absolwent I Gimnazjum w Jarosławiu, student prawa Uniwersytetu J. K. we Lwowie. Powołany do służby wojskowej w 1915 r. Od 5 IX 1915 w 90. Pułku Piechoty (Ersatzkompagnie, Infanterie Regiment 90), a od 9 I 1916r w 12. Feldkompagnie (III Batalion), Infanterie Regiment 90.Przebywał na Węgrzech w Szombathely. Na przełomie 1915/16 r. skierowany został w okolice Łucka na Wołyniu, gdzie walczyła jego jednostka 90. Infanterie Regiment. 6 VI 1916 r dostał się do niewoli rosyjskiej, skąd wrócił w 1918 roku. Wstąpił do Wojska Polskiego i pracował na kolei m. in. w Kołomyi i Gdyni.
W najbliższy piątek, czyli 21 lutego 2014 roku przypada jorcajt, czyli 228 rocznica śmierci cadyka Elimelecha. Już w czwartek późnym wieczorem do Leżajska przyjechali chasydzi z całego świata. Rocznica śmierci w kalendarzu żydowskim wypada 6. miesiąca, jest to 21 adar 5774 roku. W tym roku będzie dwie rocznice. Druga rocznica, czyli adar II przypadnie w dniu 23 marca 2014 (w niedzielę).
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
